ਮੈਂ ਵੀ ਬੰਦਾ ਤੇਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ

ਐਨਾ ਕੀ ਵਿਤਕਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ
ਮੈਂ ਵੀ ਬੰਦਾ ਤੇਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਕੀ ਇਹ ਹਰ ਦਮ ਰੁਆਵਣਾ ਮੈਨੂੰ
ਹਸ ਲਵਾਂ ਕੀ ਬੁਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਦਿਲ ਵੀ ਦੇਵੇਂ ਤੇ ਫੇਰ ਕੋਂਹਦਾ ਰਹੇਂ
ਤੂੰ ਬੜਾ ਔਂਤਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਹਾਂ ਤੂੰ ਮਾਲਿਕ ਤੁੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੈਂ
ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਸਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਦਿਲ ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥੋਂ ਮੇਟ ਦਏਂ
ਕੋਈ ਤੂੰ ਮਸਖਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ

 ਖਰੀਆਂ ਖਰੀਆਂ ਸੁਣਾਊਂਗਾ ਤੈਨੂੰ
ਹੋਊ ਜਦ ਟਾਕਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਦੇਈ ਚਲ ਹੋਰ ਗ਼ਮ ਉਠਾ ਲਉਂਗਾ
ਦਸ ਤਾਂ ਪਰ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਰਾਮ ਮੂੰਹੋਂ ਤੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ
ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਹੀ ਛੁਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ


ਚਲ ਮੈਂ ਆਸ਼ਿਕ ਸਹੀ,ਸ਼ੁਦਾਈ ਸਹੀ
ਤੂੰ ਕੀ ਘਟ ਸਿਰ-ਫਿਰਾ ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਹਿਬ

os nu
jo chalaa giya
lekin hai
meri ruuh andar hi--------
---

ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ
ਜਿਸ ਦਿਨ
ਚਾਨਣ ਤੇਰੇ ਦਾ ਘੁਟ ਭਰਿਆ ਸੀ
ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਠਰਿਆ ਸੀ
ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਾ ਸੂਰਜ
ਤਨ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਖ ਹੋ ਕੇ
ਕਿਸੀ ਹਿੰਮ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵਰ੍ਹਿਆ ਸੀ;

ਉਸ ਦਿਨ ਮਨ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਬਾਗੀਂ
ਇਛਰਾਂ ਦੇ ਪੂਰਨ ਦੇ ਵਾਂਙਣ
ਕਲੀਆਂ ਨੇ ਅਲਖ ਜਗਾਈ ਸੀ
ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਰੁਤ ਆਈ ਸੀ,
ਓਸ ਬਹਾਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮੈਂ
ਦਸ ਕਿਹੜੀ ਕੀਲੀ ਟੰਗ ਦਿਆਂ
ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਨੁਕਰ ਦੀ
ਨ੍ਹੇਰ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿਆਂ
ਜਾਂ ਟਾਹਣੀ ਟਾਹਣੀ ਪੱਛ ਦਿਆ
ਫੁਲਾਂ ਨੂੰ ਕੀਂਕਣ ਭੱਸ ਦਿਆਂ;

ਜ਼ਰਦ ਕਿਸੀ ਪੱਤੇ ਦੇ ਓਹਲੇ
ਲੁਕ ਜਾਣਾ ਮੈਂ
ਹਾਂ,
ਹੁਣ ਉਠ ਜਾਣਾ ਮੈਂ,
ਓਸ ਦਿਵਸ ਦੀ ਬਰਸੀ ਤੇ
ਮੈਂ ਮੁਕ ਜਾਣਾ

ਸੁਬਹ ਚੜਨਾ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਡੁੱਬ ਜਾਣਾ
ਏਹੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀਨਾਮਾ

ਨਿੰਮੋਝੂਣੇ ਸਿਤਾਰੇ- ਪਤ ਵੇਖਣ 
ਰਾਤ ਟਹਿਣੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦਾ ਮੁਰਝਾਣਾ

ਤੇਰਾ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਛੜਨ ਦਾ
ਕੋਈ ਰੱਬ ਹੈ ਸੀ ਜੇਸ ਦਾ ਭਾਣਾ

ਹੋਰ ਰਬ ਕੀ ਸਜਾ ਲਈ ਜੰਨਤ
ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਵੀਰਾਨਾ

ਇਹ ਵੀ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਦੇਸ ਦਾ ਖਾਸਾ
ਸੌਂਦਾ ਇਕ ਵਰਗ ਹੀ ਭੁੱਖਣਭਾਣਾ

ਹੁਣ ਤਾਂ ਅੰਬਾਨੀਆਂ ਹਵਾ ਵੀ ਮੱਲੀ
ਕਦੋਂ ਤਕ ਗੁਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਆਉਣਾ

ਲਾਟ ਹਰ ਇਕ ਮਿਆਦ ਰਖਦੀ ਹੈ
ਰਾਤ ਮੁਕਦੀ ਹੈ ਏਸ ਬੁਝ ਜਾਣਾ

ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦਾ ਹੜ ਆਇਆ, ਢਾਹ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਅੱਖੀਂ ਬੰਨੇ ਸਬਰਾਂ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ
ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦਾ ਹੜ ਆਇਆ, ਢਾਹ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਸੁੰਨ ਮਸਾਣਾਂ ਦੇ ਖਿਆਲੀਂ ਚੁਪ ਚੁਪੀਤੀ ਯਾਦ ਦਾ
ਬੀਤਿਆਂ ਦੀ ਕਬਰ ਤੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਜਾਗਦੇ ਜਹੇ ਸੁਫਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੱਚੇ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਸਫਰ
ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਝੌਲ੍ਹਾ ਸੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝਨਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਰਚ ਗਈ ਲਹਿੰਦੇ ਦੇ ਪਲਕੀਂ ਵਿਲਕਦੀ ਲਾਲੀ ਜਦੋਂ
ਗੈਰ ਦੀ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮਹਿੰਦੀ ਰਚਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਇਸ ਅਧੂਰੇ ਜਗ ਚ ਕੋਈ ਜੀਵ  ਸੀ ਉਸ ਪਾਰ ਦਾ
ਜੰਨਤਾਂ ਦੀ ਰੀਝ ਦਾ ਝੌਲ੍ਹਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਜੋਗੀ ਉਹ ਮਤਵਾਲੜਾ ਪਰ ਕਿਰਕ ਅੱਖੀਂ ਛਡ ਗਿਆ
ਦਿਲ ਚ ਦੋ ਪਲ ਬੈਠਿਆ ਧੂਣੀ ਧੁਖਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਵਲਵਲੇ, ਵਸਲਾਂ ਲਾਹਾਸਿਲ ,ਸੱਧਰਾਂ ਦਿਲ-ਖਾਣੀਆਂ
ਸੌ ਬਲਾਵਾਂ ਮਲਕੜੇ,ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਚੰਨ ਦੇ ਹਿਜਰੀਂ ਰੋਂਵਦੇ ਸਰਘੀ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਤ੍ਰੇਲ੍ਹ ਦੇ ਤੁਪਕੇ ਚੁਆ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਇਕ ਸਵਾਂਤੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਅਜਲੋਂ ਪਪੀਹੜੀ ਮੇਰੀ
ਇਸ ਤਰੇਹੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਬੁਕ-ਬੁਕ ਰੁਆ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ

ਮੇਰੇ ਦੁਖਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਟਕੋਰ ਤੂੰ

ਉੰਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੋਰ ਤੂੰ
ਮੇਰੇ ਦੁਖਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਟਕੋਰ ਤੂੰ

ਓਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਤਾਰੇ
ਹਰ  ਦਿਨ  ਹੀ ਨਵਾਂ ਨਕੋਰ ਤੂੰ

 ਖੁਸ਼ਬੂ ਤਾਜ਼ੀ ਕੱਢੀ ਪੱਤ  ਦੀ
ਪੋਨੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ ਪੋਰ ਤੂੰ

ਤੂੰ ਗਰਜ ਭਲੀ ਸਾਵਣ ਰੁਤ ਦੀ
ਖੁਸ਼ ਪੈਲਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜੋ ਮੋਰ ਤੂੰ

ਹਿਰਨਾਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ ਚੁੰਗੀਆਂ ਭਰਨਾ
ਹੰਸਾਂ ਸ਼ਰਮਾਏ  ਉਹ ਤੋਰ ਤੂੰ

ਕੁਦਰਤ ਹੱਦ ਦੀ ਤਸਦੀਕ-ਸ਼ੁਦਾ
ਹੁਸਨਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੈ ਮੋਹਰ ਤੂੰ


ਇਕ ਚੰਦ ਅਸਮਾਨੀਂ ਵੀ ਚੜਦਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਾਂ ਚਕੋਰ, ਤੂੰ

ਭਰ ਰਾਤ ਦਾ ਸਫਰ ਮੇਰਾ ਤੈਥੋਂ ਬਗੈਰ ਫੇਰ

ਔਹ ਨਿਠਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਕਹਿਰ ਫੇਰ
ਭਰ ਰਾਤ ਦਾ ਸਫਰ ਮੇਰਾ ਤੈਥੋਂ ਬਗੈਰ ਫੇਰ


ਛੱਡਿਆ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਧਰੇ ਟਿਕਾਣਾ ਵੀ ਸੀ ਨਹੀਂ 
ਮੁੜਿਆ ਜਦੋਂ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਫੇਰ


ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਵੀ ਨੀਲੀ ਤੇ ਅੱਖਰ ਵੀ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼
ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਕ  ਦਾ ਪੀਤਾ ਹੈ ਜ਼ਹਿਰ ਫੇਰ


ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਪਰਦੀਂ  ਪੁੰਨੂੰ  ਨੂੰ ਲੈ ਉੜ ਗਏ ਬਲੋਚ
ਸੱਸੀ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹਿਜਰ ਦੀ ਤਪਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਫੇਰ


ਤਾਂਹੀ ਬਾਂਸੁਰੀ ਵਿਲਕਦੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਨੇ ਪਾਏ ਵੈਣ
ਸੀਨੇ ਚ ਉੱਠੀ ਗੀਤ ਦੇ ਦੁਖ ਦੀ ਸੀ ਲਹਿਰ ਫੇਰ


ਇਕ ਵੇਰ ਦਿਲ ਦੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਜੋ ਪਾ ਲਏ ਨੇ ਪੈਰ
ਮਜਨੂੰ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਪੈੜ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਨਾ ਠਹਿਰ ਫੇਰ


ਸ਼ਾਇਦ ਸੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ  ਤਦੇ ਗ੍ਰਹਣਿਆ ਗਿਆ
ਚੰਨ ਦੇ ਮੁਹਾਣੋਂ ਨਿਕਲੀ ਨਾ ਚਾਨਣ ਦੀ ਨਹਿਰ ਫੇਰ

ਅੱਖ ਮੇਰੀ ਵਿਚ ਸੁਰਮੇ ਰੰਗਾ ਆਥਣ ਮੁੜ ਘਿਰ ਆਇਆ ਹੈ

ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਦੀਆਂ ਵਿਰਲਾਂ ਥਾਣੀਂ ਇਕ ਹੌਕਾ ਝਿਰ ਆਇਆ ਹੈ
ਅੱਖ ਮੇਰੀ ਵਿਚ ਸੁਰਮੇ ਰੰਗਾ ਆਥਣ ਮੁੜ ਘਿਰ ਆਇਆ ਹੈ


ਦੇਰ ਲਹੂ ਨੂੰ ਅੱਧਖੜ ਰੁੱਤੇ ਹੋਈ ਸੋਝੀ ਸੇਕਾਂ ਦੀ
ਮੈਨੂੰ ਫੁਲ-ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਕਦ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਆਇਆ ਹੈ


ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਦ ਮੇਰਾ ਹੋ ਕੇ ਆਵਣ ਦੀ ਰੁਤ ਮੌਲੀ ਸੀ
ਆਇਆ ਵੀ ਮੁੜ ਜਦ ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਹੋ ਦੂਜੀ ਧਿਰ ਆਇਆ ਹੈ


ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਗਮ- ਮੋਚਾਂ ਆਈਆਂ ਲਾਸਾਂ ਪਈਆਂ ਦਿਲ ਉੱਤੇ
ਤੱਤੇ ਫੇਹੇ ਮਿਹਰਾਂ ਦੇ ਲੇਕਿਨ ਕਦ ਗੋਚਰ ਆਇਆ ਹੈ


ਕਲਮਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ ਹੈ ਹਰਫ ਹੋਇਆ  ਜੋ ਪੰਨਿਆਂ ਤੇ 
 ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਭੁੱਬਲ੍ਹ ਦਾ ਕਚਰਾ ਨੈਣਾਂ ਚੋਂ ਕਿਰ ਆਇਆ ਹੈ


ਪੈੜੋਂ ਭਟਕੇ ਰਾਹੀ ਨੂੰ ਕਦ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮੁੜ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਇਕ ਵੇਰਾਂ ਧੜਕਣ ਤਿਲਕੀ ਜੋ ਫਿਰ ਦਿਲ ਨਾ ਥਿਰ ਆਇਆ ਹੈ