ਜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਸਖਣਾ ਸੀ

ਮੁਰਦਘਾਟਾਂ ਦੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰਖਣਾ ਸੀ

ਲੇਖ ਦੇ ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਚ ਸਾਥੀ ਕੋਈ

ਦਿਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਈ ਰਖਣਾ ਸੀ

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸਜ਼ਾ ਕਾਹਦੀ

ਉਸ  ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਦੁਖ, ਮੈਂ ਕਟਣਾ ਸੀ

ਸਾਰੇ ਆਏ ਸੀ ਹਾਲ ਪੁਛਣੇ ਮੇਰਾ

ਜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ

ਨਾ ਅਲੋਕਾਰ ਮੇਰਾ ਅਫਸਾਨਾ

ਇਕ ਵਫਾਦਾਰੀ, ਦਿਲ ਨੇ ਫੱਟਣਾ ਸੀ

ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਹੋਰ ਦਾ ਹੋਰ

ਮੈਂ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਟਣਾ ਸੀ

ਜੇ ਤੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਭਲਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ

ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਖਣਾ ਸੀ

ਇਸ ਲਈ ਜੀਂਦਾ ਰਿਹਾ ਮਰ ਕੇ ਵੀ

ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਸ਼  ਨੂੰ  ਮੈਂ ਚਕਣਾ ਸੀ

ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ, ਪਾਗਲ !

ਜਾਨ ਲੈਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦਖਣਾ ਸੀ

ਨਹੀਂ ਬੁਝਣੀ ਬੁਝਾਣ ਤਕ ਤੈਨੂੰ

ਹੁਸਨ -ਤ੍ਰੇਹ ਦੇ ਅਸਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੀ

ਰੱਬ ਵੀ ਕੀਤਾ ਮਜਾਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ

ਉਹ ਮੇਰਾ, ਪਰ ਨਾ ਮੇਰੇ ਵਸਣਾ ਸੀ

ਜਿੰਨੀ ਦੇਣੀ ਸੀ ਉਸ ਸਣੇ ਦਿੰਦਾ

ਮੈਂ ਕੀ ਬਾਹਲੀ ਉਮਰ ਨੂ ਚਟਣਾ ਸੀ

ਇਹ ਹੀ ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮੇਰੀ

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਰਟਣਾ ਸੀ

ਕਾਹਨੂੰ ਅੜਿਆ ਫਿਰ ਦੁਖਦੀ ਰਗ ਛੇੜ ਲਈ

ਬੰਨ ਭੁਲ ਗਈ ਵਿਥਿਆ ਦੀ ਤੰਦ ਉਧੇੜ ਲਈ
ਕਾਹਨੂੰ ਅੜਿਆ ਫਿਰ ਦੁਖਦੀ ਰਗ ਛੇੜ ਲਈ


ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਤਾਂ ਸਾਬਿਤ ਤਸਵੀਰ ਸੀ
ਠੋਕਰ ਖਾਧੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਙ ਤਰੇੜ ਲਈ


ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗੇ ਤੁਰਿਆਂ ਠੀਕ ਹੈ
ਵਕਤ-ਚਕਰ ਦੀ ਤੂੰ ਪੁੱਠੀ ਗੇੜੀ ਗੇੜ ਲਈ


ਕੀ ਮਿਲਿਆ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਬਾਂਦਰ-ਵੰਡ ਵਿੱਚੋਂ
ਮਾਸ ਨੌਹਾਂ ਦੀ ਜੱਦੀ ਸਾਂਝ ਨਿਖੇੜ ਲਈ


ਦਿਲ-ਖਾਣੀ ਡਾਢੀ ਬੇਦਰਦ ਚੁੜੇਲ ਹੈ ਇਹ
ਤਾਂਘ-ਤ੍ਰੇਹ ਦਸ ਕਿਸ ਲਈ ਅੱਖ ਚੰਬੇੜ ਲਈ


ਕੀ ਲੈਣਾ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਹਾਲ-ਬੇਹਾਲ ਤੋਂ
ਸੁਲਝ ਅਪਣੀ ਛਡ ਸਾਡੀ ਅਸਾਂ ਨਿਬੇੜ ਲਈ


ਗੈਰ ਬਖੇੜੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕੱਢਣਾ ਪਾਉਣਾ ਸੀ
ਉਲ੍ਹਝ ਪਰਾਈ ਆਪਣੀ ਪਗ ਲਬੇੜ ਲਈ


ਚਾਦਰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ
ਲੋੜ ਪਏ ਤੇ ਅਪਣੀ ਲੋੜ ਸੁਕੇੜ ਲਈ


ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਕਦ ਉਸ ਦੇ ਨੈਣੋਂ ਉਤਰਿਆ 
ਕਦ ਉਸ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਾਰੀ ਭੇੜ ਲਈ


ਅੰਤ ਔਕਾਤ ਤੇਰੀ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਵਿਖਲਾ
ਰਖ ਲੈਣੀ ਸੀ ਥੋੜੀ ਰੈਲ੍ਹ ਚਪੇੜ ਲਈ

ਆਪਣੇ ਮਥੇ ਲਿਖਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ

ਰੂਹ ਦੀ  ਮੈਂ ਰੂਹ ਬਣਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ 
ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚ ਰਖ ਲੁਕਾ  ਲਿਆ  ਤੈਨੂੰ


ਜਿੰਦ ਤਾਂ ਪਹਲਾਂ ਹੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਮਣਸੀ 
ਉੱਤੋਂ ਪੀੜਾ, ਗਵਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ 


ਦੀਦ ਤੇਰੀ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਮੰਗਦੇ 
ਨੈਣਾਂ ਭੁਖਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਮੈਨੂੰ 


ਉੰਝ ਵੀ ਰੁੱਸੀ ਰਹੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ
ਭੈੜੀ ਕਿਸਮਤ ਰੁਸਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ 


ਇਸ਼ਟ ਦਾ ਇਸ਼ਟ ਹੈ ਹੁਸਨ ਤੇਰਾ
ਜੰਨ੍ਤਾਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ 


ਪੀੜ ਛਡ ਜਦ ਤੂੰ ਸਭ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤਾ 
ਆਪਣੇ ਮਥੇ ਲਿਖਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ


ਵਕਤ ਸੀ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ 
ਫੇਰ ਆ ਲੈ ਗਿਆ ਚੁਰਾ ਤੈਨੂੰ


ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਨ ਸੁਦ ਤੇ ਮੇਰਾ ਉਤਸਵ ਵੀ
ਦਿਨ, ਜੋ ਹੋਵੇ, ਮਨਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ




ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ,ਜੋ ਰਬ ਹੀ ਥਾਪ ਲਿਆ
ਲੋੜ ਜਦ ਵੀ ਧਿਆ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ 


ਮੇਰਾ ਰਬ ਮਰ ਗਿਆ ਬਣਾ ਮੈਨੂੰ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਕ ,ਰਬ ਬਣਾ ਲਿਆ ਤੈਨੂੰ


ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਜਨਮ ਜਨਮ ਦਾ ਹਿਸਾਬ 
ਲਵਾਂ ਅਜਲਾਂ ਤ੍ਯੀਂ ਲਿਖਾ ਤੈਨੂੰ 

रात कटी गिन तारा तारा

रात कटी गिन तारा तारा
बर्हम दिल का आलम सारा


तेज़ लिये दन्दान-ए-इश्तहा
मूँह खोले बैठा अँधिआरा


दर्द इश्क़ का मीठा मीठा
पर यादों का पानी ख़ारा


साकित अहद-ओ-तहय्या-ए-ज़ीस्त
तेज़ बहाव वक़्त का धारा


अक़्स तेरा साबित है बस इक
आइना-ए-दिल पारा पारा


शोर-ए-बग़ावत आह-ओ-फ़ुगानी
अश्क़ हरासाँ आँख का नारा


तूफ़ानों के मन्ज़र-नामे
खसता-कश्ती दूर किनारा


ज़ख़्मों का दर्मां हो जाए
तलब रही और ना ही चारा


दुनिया फ़ुज़ला-ओ-फ़राबानी
तू जो नहीं कुछ नहीं हमारा


पहलू बैठ ख़ून-ओ-ख़ूँ रोए
और करे का दिल बेचारा

आज तू फिर उदास है शायद

हर सू हुज़न-ओ-हरास है शायद
आज तू फिर उदास है शायद


गुल पे रंग-ए-शबाब उतरा है
तू कहीं आस पास है शायद


सुब्ह भी धुन्दलकों में डूबी हुई
तेरे दुख से शनास है शायद


यह जो रंग और बू बहारों में
तुझ से ही इक्तबास है शायद


तेरे ओठों पे धनक की रंगत
अब्र का इल्तमास है शायद


रक्स पत्तों में तेरे आने से
कुछ हवा का हुलास है शायद


अपने ही खून में है डूबी हूई
आंख महव-ए-पियास है शायद


हवा मजनूं की तरह सर-गरदां
अदम-होश-ओ-हवास है शायद

ਅਜੇਹਾ ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੈਨ ਆ ਜਾਵੇ

ਪਲਕ ਤੇ ਦੋਸਤਾ ਹੰਝੂ ਤੇ ਬੁੱਲੀਂ ਵੈਣ ਆ ਜਾਵੇ
ਅਜੇਹਾ ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੈਨ  ਆ ਜਾਵੇ


ਮੇਰੀ ਤੂੰ ਜਾਨ ਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਆ ਮਿਲ ਜਾ
ਭਰੋਸਾ ਮੌਤ ਦਾ ਕੀ ਹੈ ਕਦੋਂ ਵੀ ਲੈਣ  ਆ ਜਾਵੇ


ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪੀ ਲੈਣਾ ਨਹੀ ਸੌਦਾ ਖੁਮਾਰੀ ਦਾ
ਤੂੰ ਜੇਕਰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇਂ ਵਜਦ ਵਿਚ ਨੈਣ  ਆ ਜਾਵੇ


ਸਦਾ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਹੈ ,ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਣ ਕੇ ਲੈ ਜਾ
ਮਤਾ ਦਿਲ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਿਜਰ ਦੀ ਡੈਣ  ਆ ਜਾਵੇ


ਹਵਾ ਬਣ ਰੋਕ ਜਾ ਆ ਕੇ ਝੜੀ   ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਲੱਗੀ ਨੂੰ
ਸਲ੍ਹਾਬੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੀ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਢੈਣ  ਆ ਜਾਵੇ


ਸਫਲ ਤਾਂ ਜੀਵਣਾ ਮੇਰਾ ਮੁਬਾਰਕ ਮਰਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਵਿਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸਲ ਦੀ ਇਕ ਰੈਣ ਆ ਜਾਵੇ 

ਉੰਝ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੇਰਾ ,ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ

ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਗਗਨ ਦਾ , ਸਵੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ
ਉੰਝ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੇਰਾ ,ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਜੀਵਨ ਤਾਂ ਇਕ ਜ਼ਹਰ ਸੀ ਮਰ ਮਰ ਵੀ ਪੀ ਲਿਆ
ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਪੀ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ , ਜੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਦਿਲ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਹਲ ਜਾਂਵਦਾ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਉਤਰਿਆਂ
ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਆਣ ਢੁਕੀਆਂ, ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਜ਼ਖਮਾਂ ਥੀਂ ਤੇਥੋਂ ਆਸ ਸੀ,ਸੀਨਾ ਫਰੋਲਿਆਂ
ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਕੁਝ ਚੋਟਾਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਕਈ ਬੇਲਾਗ ਠੋਕਰਾਂ
ਕੰਡੇ ਜੀਂ ਸਿੱਧਾ ਖੁੱਭਦਾ,ਤਿਖੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਸਾਗਰ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਵ ਜਿਉਂ ਸੰਘ ਥੀਂ ਉਤਾਰ ਲਏ
ਜੀਵਨ ਦਾ ਜ਼ਹਰੀ ਨਾਗ , ਸਪੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਛਾਲੇ ਸੀ ਪੈਰੀਂ ਰਿਸਦੇ ਤੇ ਭਖੜੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ
ਫੁਲ ਪੱਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਕੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ


ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਬੇੜੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਲਾਂ
ਵਸਲਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਨਾ ਸੀ